metody wspomagania
ZAJĘCIA INDYWIDUALNE
Dwie godziny zajęć tygodniowo w terminie uzgodnionym indywidualnie z rodzicami dziecka.

ZAJĘCIA GRUPOWE
Rytmika
- maluchy (dzieci w wieku do lat trzech) w czwartki w godz. 10:00-11:00
- starszaki (dzieci w wieku powyżej trzech lat) w poniedziałki w godz. 16.15-17.15

METODY PRACY STOSOWANE W REHABILITACJI
DZIECI OBJĘTYCH WCZESNYM WSPOMAGANIEM ROZWOJU:

1) Metoda A. van Udena: (metoda słuchowa) czyli „podwójnej roli”, „podchwytywania myśli”. Tzw. metoda macierzyńska zwraca uwagę, że dziecko jest poddawane wychowaniu językowemu i słuchowemu już przed pierwszym rokiem życia. Metoda opiera się głównie na podstawie dialogu matki z dzieckiem, to właśnie matka jest nadawcą i odbiorcą wypowiedzi („odgrywa podwójną rolę”).Mimo, że dziecko jeszcze w tym okresie nie mówi, metoda ta zwraca uwagę na potrzebę komunikacji słownej, ponadto dziecko uczy się słuchać i reagować na wypowiedziane kwestie. Warto by mowa osoby dorosłej była rytmiczna i melodyjna. Sprzyja to odkrywaniu „rytmiczności” mowy i dzieleniu potoku mowy na wyrazy, zdania.


2) Metoda S.Schmid-Giovannini jest metodą tzw.: całościową (lub słuchowo-oralną) i podobnie jak metoda A. van Udena opiera się na „jednozmysłowym” wychowaniu słuchowym. Dziecko uczy się języka od matki (metoda naturalna). Matka  wypowiada  te same określenia w tym samych sytuacjach, prowokując tym samym dziecko do komunikacji werbalnej. Zdaniem autorki metody, podczas procesu wychowania słuchowego istotne jest opieranie się na przeżyciach dziecka oraz jego samodzielnej działalności. Zwraca uwagę na prowadzenie dzienniczków metodą słowno-obrazkową, co ułatwi przyswajanie informacji. Naukę czytania wprowadza się  gdy dziecko komunikuje się już werbalnie z otoczeniem.


3) Metoda audytywno-werbalna, której istotą jest rozwój mowy dźwiękowej dziecka. Dokonuje się to poprzez rozbudzenie w dziecku zainteresowania światem dźwięków, poznanie różnych cech dźwięków, rozpoznawanie mowy na drodze słuchowej. W tym celu prowadzi się ćwiczenia, które dostarczają dziecku różnego rodzaju bodźców słuchowych, kształtują umiejętność kojarzenia dźwięków ze zjawiskami
przedmiotami, które je wywołują. Uwrażliwianie dziecka na dźwięki płynące z otoczenia odbywa się nie tylko w sytuacji zabawowej, ale przede wszystkim w różnych sytuacjach dnia codziennego. Ponieważ źródłem dźwięków jest wszystko co nas otacza, takich sytuacji może być niezliczona ilość. A w terapii zwraca się szczególnie uwagę na takie dźwięki otoczenia, które wydają zwierzęta, pojazdy, instrumenty, przyroda (szum drzew, burza, deszcz), różnego rodzaju czynności (pukanie do drzwi, odkurzanie, itd.), dźwięki ludzkie ( płacz, śmiech, kasłanie, itd.), różne przedmioty (czajnik, klucze, łyżeczka, telefon, itd.). 


4) Metoda wzrokowo-słuchowo-dotykowa wykorzystywanie percepcji poszczególnych analizatorów (zmysłów) biorących udział w procesie mówienia. Zatem zwraca się uwagę na odczytywanie mowy z ust (zmysł wzroku), odróżnianie głosek za pomocą wibracji odbieranych opuszkami palców (zmysł dotyku – wyczuwa się drgania wiązadeł głosowych lub skrzydełek nosa) oraz oczywiście wykorzystuje resztki słuchu.


5) Metoda komunikacji totalnej wykorzystanie w procesie porozumiewania się wszystkich kanałów komunikacji czyli resztek słuchu dziecka, umiejętności odczytywania z ust, alfabetu palcowego (daktylografia), znaków języka migowego (ideografia i ideogramy), gestów, mowy ustnej, czytania i pisania oraz innych środków dostępnych w przyszłości (środki audiowizualne, urządzenia techniczne, materiały obrazkowo-językowe i gry rozwijające mowę). 

6) Metoda werbo-tonalna – wykorzystująca w nauce mowy ruch ciała, któremu towarzyszy wypowiadanie odpowiednich głosek, sylab. Stosuje  się tu różne zabawy fonacyjne z wykorzystaniem zabawek
7) Symultaniczno-sekwencyjna metoda nauki wczesnego czytania – opracowana przez prof. J. Cieszyńską ma na celu prowokowanie do mówienia przez czytanie.   

8) Z metod obejmujących zakres działań logopedycznych - ćwiczenia oddechowe, usprawniające motorykę narządów artykulacyjnych, fonacyjne, artykulacyjne, słuchowe i logorytmiczne. Zestawy ćwiczeń wykonywane są na każdych zajęciach.


Ponadto inne metody wspomagające:

1) Elementy Metody Dobrego Startu – ćwiczenia ruchowo – słuchowe do piosenek, rytmizacja słów i zdań z wykorzystaniem instrumentów muzycznych, wystukiwania rytmu, wyklaskiwanie rytmu, sylab. Metoda opracowana przez Martę Bogdanowicz zakłada wszechstronne wspomaganie rozwoju psychoruchowego dziecka przez jednoczesne rozwijanie funkcji wzrokowych, słuchowych, językowych, dotykowo-kinestetycznych i motorycznych oraz ich integracji (współdziałania). .

2) Elementy Integracji Sensorycznej. Integracja Sensoryczna dotyczy odbierania wrażeń wszystkimi zmysłami, przewodzenia tych bodźców do mózgu i ich przetwarzania. Układ nerwowy człowieka odbiera bodźce płynące  z 7 zmysłów: dotyku skóry (czucie powierzchniowe), równowagi (układ przedsionkowy), zmysłu czucia głębokiego (układ proprioceptywny), smaku, wzroku, słuchu i węchu. Zmysłami podstawowymi dla  integracji sensorycznej są dotyk, równowaga i czucie ciała. Funkcjonowanie tych zmysłów ma znaczenie w codziennym życiu człowieka oraz jest warunkiem optymalnego rozwoju oraz nabycia umiejętności np.: mowa, chodzenie, pisanie, malowanie. Ćwiczenia z zakresu IS można wykorzystać do pracy z dziećmi objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju mowy  i słuchu, gdyż stymulują wszystkie zmysły dziecka. Poprzez ćwiczenia stymulacji sensorycznej można wspomagać rozwój mowy. Ćwiczenia uwrażliwiania aparatu mowy, ćwiczenia słuchowe, ćwiczenia percepcji wzrokowej i ćwiczenia ruchowe to tylko niektóre z szerokiej gamy ćwiczeń. Zadania należy dostosować indywidualnie do potrzeb dziecka.